Jungfrau 4158m AD-

Vertrek om 4u aan de Monsjochhut richting Jungfraujoch. Van daaruit naar punt 3506m, een herkenbare rotsformatie waar we een halve lengte een drieke op klauterden en vervolgens nog wat verder langs de onderkant van deze rotsen door traverseerden tot het punt waar we vrij eenvoudig naar boven konden wandelen over deze rotsen om zo weer in de sneeuw terecht te komen.

Van hieruit hadden we al een goed zicht op het rottalsattel en het laatste, normaalgezien moeilijkste gedeelte tot aan de top. Maar eerst nog wachtte ons nog wat sneeuwstoempen tot aan het zadel. Enkel de laatste 50m naar het zadel neigden eerder naar verticale toestand. Eens de corniche over kwamen we met ons gezicht knal in de wind maar hadden we ook wel een uitstekend zicht op de laatste paar honderd meter naar de top.

De traversee die in de topo als gevaarlijkste deel van de klim aangegeven stond bleek dankzij de uitstekende sneeuwcondities nog mee te vallen bovendien waren er op dit stuk en het steilste gedeelte van de finale klim zekeringsstangen om de ca. 40m. Maar aangezien er van rotsen en ijs zoals in de topo beschreven weinig sprake was konden we vrij gemakkelijk door de sneeuw naar boven wandelen en stonden we uiteindelijk om 8u45 op de top van de Jungfrau (4158m)

Ondanks het feit dat we op weg naar de top wat in zeer plaatselijk mist hadden gezeten was alles op de top volledig open en konden we genieten van een enorm schoon panorama met onder andere de Monch en de Eiger. De wind op de top deed ons daar echter niet al te lang vertoeven.

Het eerste stuk afdaling verliep uitstekend maar eens we weer in de buurt van de zekeringsstangen kwamen sloegen de vermoeidheid en de hoogte bij Hans redelijk hard toe. (Ikzelf had de week daarvoor in Chamonix gezeten dus had ik weinig of geen last van de hoogte). Ik zekerde hem langs de stangen naar beneden maar de stevige wind en nog 2 cordees op weg naar de top zorgden ervoor dat we zowel langs onder als langs boven sneeuw in ons bakkes kregen. Het stukje traversee om weer op het rottalsattel te komen werd zo toch een vrij onaangename beproeving. Gelukkig stonden we na de 50 min of meer verticale meters weer bijna volledig uit de wind en konden we even genieten van onze top.

De euforie was echter niet van lange duur want door de wind en warmte kwamen er geregeld cornichen van een nabijgelegen topje op onze voorziene afdaalroute terecht. Gelukkig voor ons was er echter al een enorm spoor gemaakt dat ons op een min of meer veilige manier doorheen en vrij gecrevasseerd stuk gletsjer loodste. Dat spoor was overig afkomstig van een hele sliert volk die ons vanaf de hut 's morgens reeds achtervolgde maar aan het rottalsattel besloten had om toch maar niet door te gaan naar de top omwille van de strakke wind (die uiteindelijk wel bleek mee te vallen).

Omstreeks 12u waren we gezond en wel maar toch iet of wat vermoeid terug aan Jungfraujoch alwaar de Japanners, Hollanders en ander vreemd volk naar hartelust foto's stond te nemen. Best wel grappig hoe die Jappen hartelijk naar u staan te zwaaien alsof je net een of andere heldendaad hebt bewerkstelligd.

Zuidgraat van Le Moine

Op mijn verjaardag was het plan om rustig aan te lopen naar de Refuge du couvercle en onderweg nog een schoon klimmetje op de graniet van Chamonix mee te pikken. Het weer zat deze keer alvast mee en ook de route vinden bleek niet echt een probleem te zijn aangezien er voor ons 2 Spanjaarden hetzelfde idee als ons hadden.

De route zag er in ieder geval geweldig uit en tijdens het klimmen bleek dat ook. Ons doel was om de eerste 5 lengtes van die graat te doen om vervolgens te rapellen op de relais van 'Mephisto' een vrij harde route ergens midden op de wand. De eerste lengte begon met een mooie 5de graads barst en liep uit in een kort stukje dal. L2 ging eerst nog wat verder over het dalletje om vervolgens weer verder te gaan in een vrij brede barst die geleidelijk aan smaller werd tot je er geen friend meer in kon krijgen. Het laatste stukje was dan ook afgezekerd aangezien dit tot 6a+ ging en je nergens een friend of nut in kon krijgen. R2 was een vrij comfortabel platteau maar omdat de Spanjaarden vrij traag vooruit gingen werd het daar toch vrij druk.

L3 was het moeilijkste deel van de klim, een stukje subtiele 6a dal met slechts 1 louche zekering onder u. Eens daar voorbij was de rest van de lengte vrij rustig uitklimmen in de lage 5de graad schat ik. Op R3 konden we de Spanjaarden overtuigen om ons te laten voorgaan vermits wij constant werden opgehouden. De laatste twee lengtes waren echt subliem om te klimmen. Eerst nog een super barst volgen om vervolgens echt op de graat zelf te komen en langs beide kanten veel gaz onder uw gat te voelen. Het uitzicht was super net zoals het klimmen zelf. Het was dan ook jammer dat we niet vroeger vertrokken waren om heel de graat te klimmen, maar 't was toch ook al een mooi verjaardagscadeau.

Goulotte Chéré op Mt Blanc de Tacul

Na een korte ijsscholing op de mer de glace (eerder in de stageweek) was de goulotte chéré voor ons een eerste echt test in steiler sneeuw en ijs terrein. Gewapend met twee technische piolets kropen we met z'n allen in de grote bak richting Aiguille du Midi. Zoals gebruikelijk zorgden de eerste meter van de afdaling richting col du Midi weer mijmeringen in mijn hoofd. Wat als ik nu langs uitglijd, wel ja dan lig je 1000m lager en schiet er wellicht nog maar weinig over. Maar we geraakten heelhuids tot op de col du Midi.

Vandaar ging het in rechte lijn naar de goulotte. De eerste twee lengtes waren een opwarmertje met goeie sneeuw/firn tot 55°. De derde lengte ging het tot 70° maar dankzij de uitzonderlijk goeie condities voor de tijd van 't jaar ging dat nog redelijk vlot. Het moeilijkste werd voor ons voor het laatste bewaard met nog een lengte tot 85°. Aangezien we tijdens de beklimming behoorlijk wat uitleg hadden gekregen en daardoor wat tijd hadden verspilt op de relais was het na 4 lengtes al vrij laat en besloten we om te rapellen. We moesten namelijk ook nog op tijd beneden geraken met de lift.

Het was dus wel een beetje jammer dat we niet door konden gaan tot op het einde van de goulotte want het was nog slechts 1 lengte goulotte om vervolgens over mixed terrein uit te klimmen. Maar op zich waren de 4 lengtes ook wel al mooi en leerrijk geweest.

Aiguille de l'M 2844m D-

Wat een gezondheidswandelingtje moest worden tot aan het begin van de route bleek uiteindelijk nog vrij inspannend en ook het weer dat vrij goed leek was ons iets minder gunstig gezind eens we aan 't klimmen waren.

Aangezien we voor de NNO gekozen hadden moesten we sowieso niet veel zon verwachten maar het feit dat net Aiguille de l'M in een mistwolk moest gehuld worden droeg weinig bij tot een warm gevoel. In plaats van op klimschoentjes begonnen we dus maar op onze D-botten te klimmen. Al meteen werd ik vrij onaangenaam verrast als ik in de eerste lengte een vieze pas moest doen alvorens ik een eerste friend kon steken. Gelukkig werd het daarna iets gezapiger.
De eerste lengte volgde en vrij duidelijke barst, de tweede daarentegen liep over een ietwat louche dal naar een terras maar de beloning die daarna volgde was best wel mooi. De twee volgende lengtes volgenden namelijk een superschone barst (IV+/V-). Gelukkig had ik hiervoor al beslist om toch maar van botten naar klimschoentjes over te schakelen. Hierdoor was het gevoel met de rots veel beter en geraakte ik deze keer zonder veel problemen door de moeilijke passen. De laatste twee lengtjes waren op een klein stukje verticaal klimmen, vrij rustig om uit te klimmen tot op de top.

De afdaling deden we langs de normaalroute, wat inhield dat we eerst twee lengtes rappelden en vervolgens een couloir af konden klauteren. Eens we die uit waren was het enkel nog een kwestie van terug naar het stationnetje van Montenvers wandelen.

Berdorf weekendje

't Lang weekend van 1 mei was de ideale gelegenheid om nog eens tot in het sprookjesbos van Berdorf te geraken en aldaar mijn allereerste 7de graads route te toppen met name Arrete Paulette 7a+. Samen met een hoop andere luakkers was het een waar topweekend zowel qua prestaties als qua sfeer!