de onderkant van deze rotsen door traverseerden tot het punt waar we vrij eenvoudig naar boven konden wandelen over deze rotsen om zo weer in de sneeuw terecht te komen. Van hieruit hadden we al een goed zicht op het rottalsattel en het laatste, normaalgezien 
moeilijkste gedeelte tot aan de top. Maar eerst nog wachtte ons nog wat sneeuwstoempen tot aan het zadel. Enkel de laatste 50m naar het zadel neigden eerder naar verticale toestand. Eens de corniche over kwamen we met ons gezicht knal in de wind maar hadden we ook wel een uitstekend zicht op de laatste paar honderd meter naar de top.
De traversee die in de topo als gevaarlijkste deel van de klim aangegeven stond bleek dankzij de uitstekende sneeuwcondities nog mee te vallen bovendien waren er op dit stuk en het steilste gedeelte van de finale klim zekeringsstangen om de ca. 40m. Maar aangezien er van rotsen en ijs zoals in de topo beschreven weinig sprake was konden we vrij gemakkelijk door de sneeuw naar boven wandelen en stonden we uiteindelijk om 8u45 op de top van de Jungfrau (4158m)
Ondanks het feit dat we op weg naar de top wat in zeer plaatselijk mist hadden gezeten was alles op de top volledig open en konden we genieten van een enorm schoon panorama met onder andere de Monch en de Eiger. De wind op de top deed ons daar echter niet al te lang vertoeven.
Het eerste stuk afdaling verliep uitstekend maar eens we weer in de buurt van de zekeringsstangen kwamen sloegen de vermoeidheid en de hoogte bij Hans redelijk hard toe. (Ikzelf had de week daarvoor in Chamonix gezeten dus had ik weinig of geen last van de hoogte). Ik zekerde hem langs de stangen naar beneden maar de stevige wind en nog 2 cordees op weg naar de top zorgden ervoor dat we zowel langs onder als langs boven sneeuw in ons bakkes kregen. Het stukje traversee om weer op het rottalsattel te komen werd zo toch een vrij onaangename beproeving. Gelukkig stonden we na de 50 min of meer verticale meters weer bijna volledig uit de wind en konden we even genieten van onze top.
De euforie was echter niet van lange duur want door de wind en warmte kwamen er geregeld cornichen van een nabijgelegen topje op onze voorziene afdaalroute terecht. Gelukkig voor ons was er echter al een enorm spoor gemaakt dat ons op een min of meer veilige manier doorheen en vrij gecrevasseerd stuk gletsjer loodste. Dat spoor was overig afkomstig van een hele sliert volk die ons vanaf de hut 's morgens reeds achtervolgde maar aan het rottalsattel besloten had om toch maar niet door te gaan naar de top omwille van de strakke wind (die uiteindelijk wel bleek mee te vallen).
Omstreeks 12u waren we gezond en wel maar toch iet of wat vermoeid terug aan Jungfraujoch alwaar de Japanners, Hollanders en ander vreemd volk naar hartelust foto's stond te nemen. Best wel grappig hoe die Jappen hartelijk naar u staan te zwaaien alsof je net een of andere heldendaad hebt bewerkstelligd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten